چهارپارۀ ۳۴

شرابِ کاربَلَد، پُرخمار و کاردرست
مرا گرفت همان دِم، از آن نگاهِ نخست

چهارپارۀ ۳۳

زان رو که ذات و فلسفۀ قطره، رفتن است
پایانِ راهِ عشق، تهِ دره رفتن است

چهارپارۀ ۳۲

چشمت به لطفِ ناز، پُرم می‌کند ز عشق
قبلم دوباره باز، وَرَم می‌کند ز عشق

چهارپارۀ ۳۱

برای هفت‌سین، امسال، یک سمبوسه کم دارم
که قبل از سم‌زُدایی بر لبِ این سفره بگذارم

چهارپارۀ ۳۰

چیزی نمانده بود، ولیکن به لطفِ حق
این قیل و قالِ عشقِ تو ختمِ به خیر شد

چهارپارۀ ۲۹

دلا! به کُنجِ همین سینه کاش می‌مردی
ولی به راهِ کجِ عشق، ره نمی‌بردی

چهارپارۀ ۲۸

پس از تو بعدِ زمستان، دوباره پاییز است
پس از تو بعدِ خزان، باز هم زمستان است

چهارپارۀ ۲۷

مرا نه راه، که تنها نگاه بود که بُرد

به سوی راهِ تو بُرد و به دستِ عشق سپُرد

چهارپارۀ ۲۶

حرفی نمانده تا که بگویم، ولی نرو

شعری نمانده تا که بخوانم، ولی بمان

چهارپارۀ ۲۵

تسکین نمی‌دهد دگر این اشک‌ها چرا؟

این دردِ بی‌نهایتِ دلتنگیِ مرا

چهارپارۀ ۲۴

گاهی مرا صدا کن و از دوردست‌ها

دستی تکان بده که بدانم به یادمی

چهارپارۀ ۲۳

نشأت گرفته از تو و از چشم‌های تو

این خون که می‌چکد ز دل و هر دو دیده‌ام